Peyote – grootvader geeft les

Peyote is wat je noemt een plantmedicijn, van een cactus uit de Noord Mexicaanse woestijn. Midden in de jungle, omgeven door grotten, dieren, planten en bomen, nam ik deel aan een ceremonie geleidt door Grootvader Tenoch: de naam van een mythische Azteekse heerser voordat de Spanjaarden arriveerden in dit bijzondere land.  

Mijn intentie: Gewoon Zijn

Na deel te hebben genomen aan een traditionele zweethut, ter reiniging, bescherming en verering van ons en de aanwezige geesten, nam ik plaats in de cirkel om daar vervolgens de hele nacht tezamen met zo’n twintig andere zielen door te brengen onder muzikale begeleiding, rituelen en verhalen.

Mijn buurvrouw had voor zichzelf een prachtig altaar gebouwd. Met olietjes, wierookstokjes, mooie subtiele fruitoffers, vereringsbeeldjes, kaarsjes en Maya-amuletten, ter ere van het medicijn, de goden, de natuur en onze grootouders. Zelf was ze mysterieus gesluierd als De Hoge Priesteres.

De Hollandse jongen met twee bananen

Dan ik ernaast: De Hollandse jongen met twee bananen, een sinaasappel en limoen, een half opgegeten avocado-sandwich gewikkeld in plastic, een halve plastic fles water en een kwart energydrank, eveneens in een plastic flesje. 

Ter opening ging er een grote sigaret rond en ik vraag mijn buurvrouw:

“Is dat de Peyote?”

Ze moet lachen.

Wat ik in haar lach lees, lees ik niet van haar mond maar spreekt uit haar ogen.

Daarin zie ik een deel van mezelf gespiegeld die ik niet mag zijn en daarom veroordeel.

Tegelijk zij in mij: Een jongen die (ogenschijnlijk) geen respect toont, zijn blik zonder schroom over al haar spulletjes laat gaan en wanneer het daadwerkelijke traditionele eeuwenoude medicijn langskomt, een bak met klei, er onbeholpen een veel te grote bal uitneemt in plaats van bescheidenheid te tonen.

Aangenaam: Het Nieuwsgierige Kind.

Zo projecteren we beiden een eigen angst in de ander.

Ik: Geen priester of leider kunnen zijn, dat verantwoordelijkheid neemt

Zij: Geen kind kunnen zijn, dat de controle loslaat

Geen probleem.

Het is nu via de ander voor onszelf benoemd.

Nu weten we beiden weer:

Dat we zowel kind als leider kunnen en mogen zijn.

Zonder woorden ondergaan we deze diepe vorm van communicatie.

Dank aan grootvader Peyote

Na afloop bedanken we elkaar, bezegeld met een dikke knuffel, voor de lessen van elkaars eigenheid: zowel de krachten als gebreken.

Zoals Peyote ons leert dankbaar te zijn voor alles dat op ons pad komt, met name wat moeder natuur ons schenkt; maar in wezen is er geen onderscheid tussen Haar en Ons. 

We hoeven ons geen zorgen te maken.

Want voor alles wordt gezorgd. 

Aho!

We kunnen gewoon onszelf ZIJN.

Aho!

Mijn dank gaat uit naar Grootvader Peyote: hij die ons terug naar de aarde trekt.

Grootvader Alfonso a.k.a. Tenoch: de broodnuchtere maar toch zeer diepzinnige ceremoniemeester die ik zeker nog vaker ga tegenkomen, zoals wij beiden wensen.

De Hoge Priesteres uit Polen die tijdens deze gelegenheid mijn buurvrouw móést zijn.

Nicole en de geest van haar oom Rens: voor het oprichten en onderhouden van deze magische plek midden in de jungle.

Maar bovenal Liana: met wie ik na afloop van de ceremonie sinds lange tijd weer eens zo ongelooflijk uitbundig en lang de slappe sterke lach heb gehad. Als twee kinderen zo’n lol, ik wilde dat het nooit meer ophield. In een paar halve woorden en blikken verzekerden we elkaar van het feit dat dit toch wel de hoogste vorm van plezier is: zo simpel als twee kinderen verzonken in hun pure schaterlach. 

Dank Dank Dank

Jullie zijn allemaal prachtig

Jij bent prachtig

Ik ben prachtig

Wij zijn prachtig

Wij zijn één en al Liefde