De totem van René: de Feniks in zijn nest

Het is nog maar pas geleden dat ik voor het eerst nadacht over wat mijn totem zou kunnen zijn. De vraag was eigenlijk nooit bij me opgekomen. Toch viel me direct een beeld in: de feniks. Waarom? Geen idee, het overkwam me. Voorheen had ik ook geen specifieke link met of interesse in het fabeldier. Maar nu ging het vuurtje (pun intended) meteen aan! 

Hoe meer ik nadacht over de feniks en hoe meer ik me verdiepte in de mythes eromheen, hoe sterker ik me ermee kon vereenzelvigen. Wat bleek: de feniks is een mythologisch wezen dat in vrijwel alle oude culturen voorkwam maar altijd geïmporteerd leek uit een eerdere beschaving. De feniks is dus feitelijk altijd een vreemde, maar past zich aan naar de maatstaven van de maatschappij waarin hij leeft. Toch lijken zijn pogingen altijd gedoemd te mislukken; hij verbrand immers telkens om daarna weer te herrijzen uit zijn as. 

Zo heb ik me ook een groot deel van mijn leven gevoeld. Ik waande mij een vreemde tussen anderen maar past me zoveel mogelijk naar de maatstaven van anderen aan. Daardoor leefde ik nooit mijn eigen leven, volgde nooit mijn eigen pad. Vele ‘crashes & burns’ waren het gevolg. 

Maar ik bleek me nog niet genoeg verdiept te hebben in de feniks. Ik wist nog niet hoe het precies zat met dat verbranden en herrijzen. Ik leerde dat hij zichzelf aan het einde van zijn leven bewust verbrandt. Hij bouwt een nest in een oude eik van takken en kruiden. Zodra die ontbranden, nemen de aroma’s van de kruiden al het goede van de oude feniks mee. Zijn ziel, zijn essentiële Zelf, blijft intact en wordt overgebracht op een nieuwe, jonge feniks die uit het vuur geboren wordt. En zo is het dier herrezen. 

Als ik terugkijk op al die keren dat ik zelf in mijn as lag, zie ik nu dat ik altijd crashte op momenten dat ik vastzat in patronen die niet goed waren voor mijzelf en voor de mensen om mij heen. En in mijn onderbewustzijn kon ik dat mezelf nooit vergeven. 

Dat is dus de les van de feniks aan mij: ik had misschien altijd wel genoeg takken verzameld voor een goede fik, maar nooit de kruiden om, met mildheid naar mezelf, al het goede te bewaren. Hij heeft me geleerd dat ik duizenden malen mag verbranden. Want mijn ziel, mijn onveranderlijke Zelf, blijft altijd behouden in het vuur omdat wie ik ben in essentie goed is! En daarvan mag ik zelf en mogen anderen telkens opnieuw profiteren. 

Nu ik die les geleerd heb kan ik zoveel krachtiger mezelf zijn: ik kan vanuit vol vertrouwen ongeremd en ongetemd handelen en leven als een Feniks! Want ik weet dat als ik faal, dat mijn in de kern goede Ik, de kans zal krijgen om een nieuwe poging te doen. 

Dat is dan ook precies wat ik voor anderen beteken: nu ik uit mijn laatste ashoop herrezen ben, stel ik mijn nest beschikbaar aan iedereen die zichzelf liefdevol oude fouten wil vergeven en vanuit vernieuwde en verjongde kracht andere wegen in wil slaan. Ik zorg voor de takken, de kruiden, het vuur en vlieg een stukje met je mee op je nieuwe vlucht. 

Zoals mezelf gun ik jou je fouten omdat je, net als ik, al het goede zal behouden

In Totem Stories vertellen deelnemers aan de trajecten van Flaming Crane over het vinden van hun totemdier of -symbool. Wil jij ook jouw totem vinden? Tijdens een vrijblijvend kennismakingsgesprek vertellen we je graag hoe wij je hier bij kunnen helpen. Druk op onderstaande knop om een belafspraak in te plannen.